Ο θάνατος του  Μωυσή

Πέρασαν τὰ 40 χρόνια στὴν ἔρημο. Ὅλοι οἱ μεγάλοι εἶχαν πεθάνει ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ του Ναυή, τὸν Χάλεβ καὶ τὸν γέρο πιὰ Μωυσῆ.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Μωυσῆς κατάλαβε ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πεθάνει πρὶν δεῖ τὴ γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, τὴ γῆ Χαναάν. Ἔτσι πρόσταζε ὁ Θεός. Καὶ ὁ Μωυσῆς, ποὺ ἔμαθε πάντα νὰ ὑπακούει στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέχτηκε καὶ τώρα ὑπάκουα ὅ,τι πρόσταζε ὁ Κύριος.

Συγκέντρωσε γιὰ τελευταία φορὰ τὸν λαὸ κι ἔδωσε τὶς τελευταῖες ὁδηγίες.

Ὅρισε ὡς διάδοχό του καὶ ἀρχηγὸ τὸν Ἰησοῦ του Ναυὴ καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια τους εὐλόγησε ὅλους.

Ὅλοι ἔκλαιγαν καὶ ἄκουγαν σιωπηλὰ τὶς τελευταῖες συμβουλὲς τοῦ μεγάλου ἀρχηγοῦ τους.

Ἔπειτα ἀνέβηκε πάνω σὲ ἕνα βουνὸ ἀπ' ὅπου ὁ Θεὸς τοῦ ἔδειξε ὅλη τὴν ἀπέραντη καὶ πλούσια χώρα ποὺ θὰ ἔδινε, γιὰ νὰ κατοικήσει ὁ ἀγαπητὸς λαός Του. Καὶ τὰ μάτια τοῦ Μωυσῆ δάκρυσαν, καθὼς ἔβλεπαν τοὺς καταπράσινους λόφους, ποτάμια μὲ τὰ γάργαρα νερά, τοὺς ἀπέραντους κάμπους, τὶς πλούσιες πεδιάδες ποὺ περίμεναν νὰ ὑποδεχτοῦν τὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.

Τώρα ποὺ εἶχε φτάσει στὸ τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του σκεφτόταν θαύματα ποὺ εἶδε μὲ τὰ μάτια του, θυμόταν τὶς φορὲς ποὺ μίλησε μὲ τὸν Θεὸ καὶ γενικὰ ὅλη του τὴ ζωή. Τὴ ζωή του στὴν Αἴγυπτο καὶ στὸ παλάτι τοῦ Φαραώ, τὴ φλεγόμενη βάτο, τὶς πληγὲς τοῦ Φαραώ, τὴ διάβαση ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα κι ὅλα τὰ θαύματα ποὺ εἶδε νὰ συμβαίνουν στὴν ἔρημο!

Ἔτσι, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει, ἔκλεισε τὰ μάτια του καὶ πέθανε ὁ μεγάλος ἀρχηγὸς καὶ Προφήτης.

Οἱ Ἰσραηλῖτες ἔκλαψαν καὶ πένθησαν τὸν ἀρχηγὸ τοὺς 30 ὁλόκληρες ἡμέρες...