Η Παραβολή του Ασώτου Υιού

Ένας σπλαγχνικός πατέρας.

Κοντά στον Ιησού έρχονταν και πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί που τον άκουγαν με αγαλλίαση, συγκινούνταν από τα σωτήρια λόγια του και άλλαζαν ζωή. Οι Φαρισαίοι όμως διαμαρτύρονταν και τον κατηγορούσαν ότι συναναστρέφεται με κακούς και ανήθικους ανθρώπους. 

Τότε ο Ιησούς για να τους δείξει πόσο άδικο είχαν συμπεριφερόμενοι έτσι άσπλαγχνα σ' αυτούς τους ανθρώπους, είπε την εξής παραβολή:

«Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους. Μια μέρα ο μικρότερος ζήτησε από τον πατέρα του το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε, κι έφυγε σε μια μακρινή χώρα όπου σκόρπισε τα πάντα ζώντας άσωτη ζωή. Όταν τελείωσαν τα χρήματα έπεσε μεγάλη πείνα στη χώρα εκείνη και ο μικρός γιος άρχισε να στερείται. Για να τα βγάλει πέρα αναγκάστηκε να βοσκάει στους αγρούς χοίρους που τους ζήλευε μάλιστα βλέποντας τους να τρώνε ξυλοκέρατα ενώ εκείνος πεινούσε.

Τελικά βλέποντας την κατάντια του μετάνιωσε για τα λάθη του και αποφάσισε να γυρίσει πίσω. Ενώ ακόμη ήταν μακριά, ο πατέρας του τον είδε και έτρεξε προς το μέρος του, τον αγκάλιασε με λαχτάρα και τον καταφιλούσε. Τότε ο γιος του του είπε ταπεινά:

«πατέρα αμάρτησα στο Θεό και σε σένα· δεν είμαι άξιος να λέγομαι γιος σου· κράτε με όμως κοντά σου σαν δούλο σου».

Όμως ο σπλαγχνικός πατέρας γύρισε και λέει στους υπηρέτες:

«φέρτε τα καλύτερα ρούχα και ντύστε τον και βάλτε του δαχτυλίδι στο χέρι. Σφάξτε και το καλό μοσχάρι να φάμε και να χαρούμε, γιατί ο γιος μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε».

Κι άρχισε το γλέντι της χαράς. Σε λίγο επέστρεψε από τους αγρούς ο μεγάλος αδελφός που όχι μόνο δεν χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του αλλά θύμωσε και δεν ήθελε να μπει στο σπίτι. Τότε ο πατέρας βγήκε έξω και τον παρακαλούσε. Εκείνος όμως διαμαρτυρήθηκε για την καλοσύνη και συγχωρητικότητα του πατέρα του που δέχθηκε πίσω και μάλιστα με τόσες τιμές τον άσωτο γιο του. Όμως ο πατέρας του είπε:

«παιδί μου, εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου κι ότι είναι δικό μου είναι και δικό σου. Έπρεπε όμως να χαρούμε γιατί ο αδελφός σου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε».

Εστιάζοντας στη συμπεριφορά του μεγαλύτερου υιού

Δυστυχώς, ο μεγαλύτερος υιός έδειξε εγωϊστική συμπεριφορά θυμίζοντας τους Φαρισαίους (είπαμε στο προηγούμενο μάθημα ότι η λέξη Φαρισαίος έφτασε να σημαίνει υποκριτής). ¨Έπεσε μάλιστα σε πολλά σφάλματα:

α. Καυχήθηκε για τις αρετές του, την πιστότητά του, την υπακοή του.

β. Παραπονέθηκε στον Πατέρα του, γιατί ποτέ δεν του έδωσε έστω ένα κατσίκι να γλεντήσει με τους φίλους του.

γ. Αρνήθηκε να μπει στο σπίτι του και να συνεορτάσει με την οικογένειά του.

δ. Αρνήθηκε να πει «ο αδελφός μου...», αλλά είπε «ὁ υἱός σου οὗτος», δηλαδή αυτός ο γιος σου.

ε. Μεγάλωσε τα αμαρτήματα του αδελφού του λέγοντας: «ὁ καταφαγῶν σου τόν βίον...» (αυτός που έφαγε την περιουσία σου...). Είναι γεγονός ότι ο αδελφός του κατασπατάλησε το μερίδιο που του αναλογούσε (περίπου το 1/3 της συνολικής περιουσίας), αλλά όχι όλη την περιουσία του πατέρα. Επομένως, λέει ψέματα εν μέρει.

στ. Ζηλεύει και φθονεί τον αδελφό του για την αγάπη που του έδειξε ο πατέρας.

Πηγή: Ερμηνεία της παραβολής του Ασώτου

Τι είναι τα ξυλοκέρατα της Παραβολής;

Τα ξυλοκέρατα ή χαρούπια είναι οι καρποί ενός δένδρου, που ονομάζεται χαρουπιά. Η χαρουπιά συναντάται στις χώρες της Μεσογείου.

Το όνομά τους προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη κεράτιον (=χαρούπι), από την οποία προέρχεται και η λέξη καράτι, γιατί το βάρος του σπόρου των χαρουπιών ορίστηκε ως η πιο μικρή μονάδα μέτρησης για χρυσό και πολύτιμους λίθους.

Τα ξυλοκέρατα είναι μακρόστενα με πολλά σκληρά σπόρια στο εσωτερικό τους. Έχουν χρώμα πράσινο, όταν είναι άγουρα, ενώ, όταν ωριμάσουν, γίνονται σκούρα καφέ και σκληραίνουν πολύ, σαν ξύλα (γι' αυτό και λέγονται ξυλοκέρατα). 

Έχουν αρχικά γλυκιά γεύση, όταν τα τρώει κανείς, ενώ στη συνέχεια στιφή. 

Από το χαρούπι παράγεται το χαρουπάλευρο και το χαρουπόμελο, που έχουν μεγάλη θρεπτική αξία.

Επίσης, τα χαρούπια χρησιμοποιούνται σαν ζωοτροφή και στην παρασκευή οινοπνευματωδών ποτών. Από τα σπόρια τους εξάγεται μία κολλώδης ουσία χρήσιμη στη χαρτοβιομηχανία και τη βιομηχανία τροφίμων.

Σχετικά με το πατρικό δαχτυλίδι της Παραβολής

Τα παλιά χρόνια υπήρχε η συνήθεια κάθε οικογένεια να διαθέτει ένα σύμβολο, ένα σημάδι που να την χαρακτηρίζει ή να την κάνει αναγνωρίσιμη. Χρησιμοποιούνταν επίσης και σαν σφραγίδα, για να δηλώνει την ιδιοκτησία της οικογένειας ή να επικυρώνει διάφορα έγγραφα και επιστολές.

Το σύμβολο αυτό ήταν συνήθως χαραγμένο πάνω σε δαχτυλίδι, το οποίο φορούσαν τα μέλη της οικογένειας (συνήθως ο πατέρας και οι γιοι), ώστε να ξεχωρίζουν από τις άλλες οικογένειες.

Σε άλλες περιπτώσεις το φορούσε μόνο ο πατέρας, ο οποίος σε βαθιά γεράματα το παρέδιδε στον μεγαλύτερο γιο μαζί με την αρχηγία της οικογένειας και τη διαχείριση της οικογενειακής περιουσίας.

Πηγή: Υλικό από σειρά κατηχητικών βοηθημάτων Ιεράς Μητρόπολης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας