Μάθημα 21

Ὁ προφήτης Δανιήλ καὶ οἱ Τρεῖς Παῖδες ἐν Καμίνῳ

Ὁ προφήτης Δανιήλ καὶ οἱ Τρεῖς Παῖδες ἐν Καμίνῳ


Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῶν Βαβυλωνίων Ναβουχοδονόσωρ κυρίεψε τὴν Ἱερουσαλήμ, διέταξε νὰ τοῦ βροῦν ἀνάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους λίγους νέους καλοὺς καὶ συνετούς. Οἱ νέοι αὐτοὶ θὰ σπούδαζαν κοντὰ σὲ σοφοὺς δασκάλους καὶ θὰ μάθαιναν τὴ γλῶσσα τῶν Βαβυλωνίων. Οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ βασιλιᾶ διάλεξαν τὸν Δανιήλ, τὸν Ἀνανία, τὸν Ἀζαρία καὶ τὸν Μισαήλ. Πραγματικὰ οἱ τέσσερις αὐτοὶ νέοι ἔμαθαν πολλὰ γράμματα καὶ ξεπέρασαν στὶς σοφία ὅλα τὰ ἀρχοντόπουλα.

Κάποτε ὁ Ναβουχοδονόσωρ εἶδε ἕνα παράξενο ὄνειρο ποὺ κανεὶς ἀπὸ τοὺς σοφοὺς καὶ μάντες ποὺ κάλεσε δὲν μπόρεσε νὰ τὸ ἐξηγήσει. Ἔπρεπε ὄχι μόνο νὰ ἐξηγήσουν τὸ ὄνειρο, ἀλλὰ καὶ νὰ βροῦν μόνοι τους ποιό ἦταν τὸ ὄνειρο ποὺ εἶδε.

Ὁ Δανιήλ, ἀφοῦ προσευχήθηκε μὲ πίστη στὸν Θεό, παρουσιάστηκε μπροστὰ στὸν Ναβουχοδονόσορα, τοῦ εἶπε ποιό ἦταν τὸ ὄνειρο ποὺ εἶδε καὶ τί σήμαινε.

Μόλις τὸ ἄκουσε ὁ Ναβουχοδονόσωρ, ἔπεσε καὶ προσκύνησε τὸν Θεὸ τοῦ Δανιὴλ κι ἔδωσε μεγάλα ἀξιώματα στὸν ἴδιο.

Κάποτε ὅμως οἱ τρεῖς νέοι, Ἀνανίας, Ἀζαρίας καὶ Μισαήλ ἀρνήθηκαν νὰ προσκυνήσουν τὴ χρυσῆ εἰκόνα του Ναβουχοδονόσορα.

Γι' αὐτὸ ὁ βασιλιᾶς ἐξοργίστηκε καὶ διέταξε νὰ τοὺς ρίξουν σ' ἕνα ἰδιαίτερα πυρακτωμένο καμίνι.

Τότε ἐμφανίστηκε ἄγγελος Κυρίου καὶ τοὺς προστάτευσε, ἁπλώνοντας πάνω τους τὶς φτεροῦγες του καὶ μεταβάλλοντας τὴ φωτιὰ σὲ δροσιά.

Ἔκπληκτος ὁ Ναβουδονόσωρ ἀπὸ τὸ θαῦμα ποὺ συντελέστηκε ἐνώπιόν του, ὁμολόγησε ὅτι ὁ Θεὸς τῶν Ἰουδαίων εἶναι μεγάλος καὶ τοὺς χάρισε τὴ ζωή.

Ἔκτοτε, οἱ «Τρεῖς Παῖδες ἐν Καμίνῳ», ὅπως τοὺς ὀνομάζει ἡ ἐκκλησία μας, ἔζησαν ἐν εἰρήνῃ.

Ὁ Δανιὴλ ἑρμηνεύει τὸ μήνυμα στὸν τοῖχο

Μετά τον Ναβουχοδονόσορα βασιλιᾶς τῶν Βαβυλωνίων ἔγινε ὁ γιός του ὁ Βαλτάσαρ. Κάποτε ὁ Βαλτάσαρ ἔκανε ἕνα μεγάλο τραπέζι τοὺς φίλους του. Τότε, ἐνῷ διασκέδαζαν, διέταξε ὁ βασιλιᾶς νὰ φέρουν τὰ ἱερὰ σκεύη ποὺ εἶχαν ἁρπάξει ἀπὸ τὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ νὰ πιοῦν μ' αὐτά. 

Ἡ ἀσέβεια ἦταν μεγάλη καὶ ὁ Θεὸς ἔκανε ἀμέσως τὸ θαῦμα. Ἕνα χέρι παρουσιάστηκε κι ἔγραψε στὸν τοῖχο τρεῖς λέξεις: Μανῇ, θεκέλ, φάρες.

Κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ τὶς ἐξηγήσει.

Τότε φώναξαν τὸν Δανιὴλ κι αὐτὸς ἔδωσε τὴν ἐξήγηση.

-Μανί, εἶπε, σημαίνει «τελείωσε ὁ Θεὸς τὴ βασιλεία του».

Θεκὲλ σημαίνει ὅτι ἡ βασιλεία σου βαθμολογήθηκε ὄχι καλή. Φάρες σημαίνει «τὸ βασίλειό σου θὰ διαιρεθεῖ καὶ θὰ μοιραστεῖ».

Ὁ Βαλτάσαρ θαύμασε τὴ σοφία τοῦ Δανιὴλ καὶ τὸν διόρισε τρίτο ἄρχοντα στὸ βασίλειό του.

Ὁ Δανιὴλ στὸν λάκκο τῶν λιονταριῶν

Ὅπως εἶπε ὁ Δανιήλ, ἔτσι κι ἔγινε. Τὴν ἴδια νύχτα ὁ Δαρεῖος, ὁ βασιλιᾶς τῶν Περσῶν, νίκησε τὸν Βαλτάσαρ καὶ κυρίεψε τὸ βασίλειό του.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Δαρεῖος κράτησε τὸν Δανιὴλ στὴν ἴδια θέση.

Οἱ ἄλλοι ἀξιωματοῦχοι ζήλευαν τὸν Δανιὴλ καὶ προσπαθοῦσαν νὰ βροῦν τρόπο νὰ τὸν διαβάλουν, δηλαδὴ νὰ τὸν κατηγορήσουν ἄδικα.

Γνώριζαν ὅτι ὁ Δανιὴλ ζητοῦσε ὅ,τι ἤθελε μόνο ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἔπεισαν, λοιπόν, τὸν βασιλιᾶ κι ἔβγαλε διαταγὴ ποὺ ἔλεγε ὅτι θὰ ριχνόταν στὰ λιοντάρια ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σὲ διάστημα 30 ἡμερῶν θὰ ζητοῦσε ὁτιδήποτε ἀπὸ ἄλλον, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Δαρεῖο.

Ὁ Δανιὴλ δὲν συμμορφώθηκε μὲ τὴ διαταγή. Αὐτὸ τὸ εἶπαν στὸν Δαρεῖο κι ἔτσι ὁ Δανιὴλ ρίχτηκε στὰ λιοντάρια.

Τὸ πρωὶ ὅλοι παραξενεμένοι εἶδαν τὸν Δανιὴλ νὰ κάθεται ἡ ἥσυχος ἀνάμεσα στὰ λιοντάρια, χωρὶς αὐτὰ νὰ τὸν πειράζουν.

-Ὁ Θεός μου, εἶπε ὁ Δανιήλ, ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός, ἔστειλε ἄγγελο καὶ μὲ φύλαξε ἀπὸ τὰ λιοντάρια.

Ὁ Δαρεῖος τότε διέταξε νὰ βγάλουν ἔξω τὸν Δανιὴλ καὶ νὰ ρίξουν μέσα τους συκοφάντες του, δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ τὸν κατηγόρησαν ἄδικα. Αὐτοὺς τὰ λιοντάρια τους κατασπάραξαν ἀμέσως!

Μετα ὁ Δαρεῖος διακήρυξε ὅτι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς ἦταν ὁ Θεὸς ποὺ λάτρευε ὁ Δανιήλ.

Ὁ Δανιὴλ ἔζησε πολλὰ χρόνια ἀκόμη καὶ προφήτεψε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὰ πάθη του. Πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα.

Ἡ μνήμη τοῦ Δανιὴλ καὶ τῶν Τριῶν Παίδων ἐν Καμίνῳ τιμᾶται κάθε χρόνο στὶς 17 Δεκεμβρίου.