Ὁ Ἰησοῦς του Ναυή

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μωυσῆ ὁ Ἰησοῦς του Ναυή, ὁ νέος ἀρχηγὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν, διέταξε τὸν λαό του νὰ ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὸ πέρασμα τοῦ Ἰορδάνη, πέρα ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἦταν ἡ γῆ Χαναάν, ἡ γῆ τῶν πατέρων τοὺς Ἀβραάμ, Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ.

Ἀφοῦ νήστεψαν καὶ καθαρίστηκαν, οἱ ἱερεῖς πῆραν στὰ χέρια τους τὴν κιβωτὸ τῆς Διαθήκης καὶ προχώρησαν μέσα στὸ ποτάμι.

Καὶ νὰ πάλι ἄλλο μεγάλο θαῦμα! Τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ σχίστηκαν στὴ μέση καὶ φάνηκε ἡ ξηρά, ἀπὸ τὴν ὁποία πέρασαν ἀπέναντι!


Ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης ἦταν ἕνα ἱερὸ ξύλινο κιβώτιο, τὸ ὁποῖο κατασκευάστηκε κατ' ἐντολὴ ποὺ δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν Μωυσῆ στὸ ὅρος Σινᾶ. Γύρω ἦταν καλυμμένη μὲ χρυσάφι καὶ πάνω εἶχε δύο Χερουβείμ, τὰ ὁποῖα κοιτοῦσαν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο κι ἕνωναν τὶς φτεροῦγες τους. Τὰ Χερουβεὶμ εἶναι πνευματικὰ ὄντα, ποὺ φυλᾶνε καὶ περιστοιχίζουν τὸν Θρόνο τοῦ Θεοῦ, ὅπως οἱ ἄγγελοι.

Μέσα στὴν Κιβωτὸ φυλάσσονταν οἱ πέτρινες πλάκες μὲ τὶς Δέκα Ἐντολές, ἡ χρυσῆ στάμνα μὲ τὸ μάννα καὶ ἡ ράβδος του Ἀαρῶν, ποὺ εἶχε βλαστήσει θαυματουργικά.

Ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης συμβόλιζε τὴν παρουσία καὶ τὴ σχέση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα στρατοπέδευσαν στά Γάλγαλα. Ἀπέναντί τους ἦταν ἡ Ἰεριχώ, μία μεγάλη πόλη, ποῦ τὴν προστάτευαν πανύψηλα τείχη. Αὐτὸ ὅμως δὲν φόβισε τὸν Ἰησοῦ του Ναυή. Εἶχε τὴν πίστη του στὸν Θεό. Πάλι θὰ ἔκανε τὸ θαῦμα Του.

Τὴν ἕβδομη μέρα, ἀφοῦ εἶχαν γυρίσει γύρω ἀπὸ τὴν πόλη 6 φορές, φώναξαν ὅλοι μαζί, λαὸς καὶ σαλπιγκτές, κατὰ τὸν ἕβδομο γῦρο καὶ τὰ ἰσχυρὰ καὶ πανύψηλα τείχη της Ἰεριχὼς γκρεμίστηκαν! Ἔτσι κυριεύθηκε ἡ Ἰεριχώ.

Μετά οἱ βασιλεῖς τῶν γύρω περιοχῶν συγκεντρώθηκαν, γιὰ νὰ πολεμήσουν τοὺς Ἰσραηλῖτες κοντὰ στὴν πόλη Γαβαῶν καὶ στὸ φαράγγι της Αἰλῶν. Ὁ Ἰησοῦς του Ναυή, χωρὶς νὰ διστάσει καθόλου, ὅρμησε ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν καὶ τοὺς σκόρπισε. 

Κόντευε, ὅμως, νὰ δύσει ὁ ἥλιος καὶ οἱ ἐχθροὶ δὲν εἶχαν νικηθεῖ ἐντελῶς. Ὁ Ἰησοῦς του Ναυὴ παρακάλεσε τότε τὸν Θεὸ νὰ μεγαλώσει τὴν ἡμέρα καὶ εἶπε δυνατά:

-Στήτω ὁ ἥλιος κατὰ Γαβαῶν καὶ ἡ σελήνη κατὰ φάραγγα Αἰλῶν, δηλαδὴ νὰ σταθεῖ ὁ ἥλιος πάνω ἀπὸ τὴ Γαβάων καὶ τὸ φεγγάρι πάνω ἀπὸ τὸ φαράγγι της Αἰλῶν.

Ἔπειτα ὁ Ἰησοῦς του Ναυὴ μοίρασε τὴ Χαναὰν στὶς διάφορες φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ. Μόνο ἡ φυλή του Λευὶ δὲν πῆρε μερίδιο χωριστό, ἀλλὰ 48 πόλεις σκορπισμένες σὲ ὅλη τὴ Χαναάν, διότι ἀπὸ τὴ φυλή του Λευὶ ἐκλέγονταν ὅλοι οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ βρίσκονται κοντὰ στὸν λαό. Ἐπίσης, ἀπὸ τὸν Ἰωσὴφ προέκυψαν δύο φυλές, ἀπὸ τοὺς δύο γιούς του, Μανασσὴ καὶ Ἐφραίμ.

Τέλος ὁ Ἰησοῦς του Ναυή, ἀφοῦ ἔδωσε καὶ αὐτὸς τὶς τελευταῖες του συμβουλὲς καὶ ὁδηγίες στὸν λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, πέθανε σὲ ἡλικία 110 ἐτῶν.

Οἱ Ἰσραηλῖτες θρήνησαν καὶ λυπήθηκαν ποὺ ὁ μεγάλος ἡγέτης τους εἶχε τελειώσει τὴν ἐπίγεια ζωή τους καὶ δὲν θὰ ἦταν πιὰ μαζί τους.

Θάφτηκε μὲ πολλὲς τιμὲς ἐπάνω στὸ ὅρος Ἐφραίμ.